പുതുവത്സര പ്രതിജ്‌ഞകളും മാറ്റത്തിന്റെ നാഡീയ-ജൈവശാസ്ത്രവും:- ആൻ്റണി പുത്തൻപുരയ്ക്കൽ എഴുതുന്നു

മനുഷ്യർ സമയം കണ്ടുപിടിച്ചത് പ്രകൃതിയെ നിയന്ത്രിക്കുവാനല്ല, പ്രകൃതിയോട് ചേർന്ന് ജീവിക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ്.

ആദിമ മനുഷ്യർ ദിവസം–രാത്രി, സൂര്യോദയം–അസ്തമയം, ഋതുമാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് ക്രമവും ആവർത്തനവും കാണുവാൻ തുടങ്ങി. വേട്ട, കൃഷി, യാത്ര, ചടങ്ങുകൾ—ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് നടത്തുവാൻ ഒരു പൊതുവായ അളവുകോൽ കാലക്രമേണ ആവശ്യമായി. അങ്ങനെ സമയം ഒരു അനുഭവത്തിൽ നിന്നുള്ള ധാരണ ആയി രൂപപ്പെട്ടു.

പിന്നീട് സമൂഹങ്ങൾ വളർന്നപ്പോൾ, വാഗ്ദാനങ്ങൾ, ജോലി, വ്യാപാരം, അധികാരം എന്നിവയ്ക്ക് കൃത്യതയും ഉത്തരവാദിത്വവും വേണമെന്ന് തോന്നി. സമയം അപ്പോൾ ഒരു മാപകമായി മാറി—ഘടികാരവും കലണ്ടറും പിറന്നു.

മാനസികമായി നോക്കുമ്പോൾ, സമയം മനുഷ്യൻ കണ്ടുപിടിച്ചത് അനിശ്ചിതത്വത്തെ സഹിക്കുവാൻ അല്ലെങ്കിൽ മറികടക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ നിമിഷത്തിന്റെ ആഴം ഭയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ അതിനെ ഖണ്ഡങ്ങളാക്കി – “കഴിഞ്ഞത്–ഇപ്പോൾ–വരുന്നത്” എന്ന് അതിനെ വിളിച്ചു. സമയം മനസ്സിന്റെ സൗകര്യത്തിനുള്ള ഒരു രേഖപ്പെടുത്തൽ മാത്രമാണ്.

സമയം എന്നത് വസ്തുനിഷ്ഠമായ യാഥാർത്ഥ്യമല്ല, അതൊരു മാനസിക രേഖ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മാനസിക ഭൂപടമാണ് മാത്രമാണ്. അനുഭവങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തുവാൻ, ജീവിത ഭാരം വഹിക്കുവാൻ, ജീവിതം “കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്ന”താക്കുവാനുളള മനുഷ്യൻ്റെ ഒരു സൃഷ്‌ടി മാത്രമാണിത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ദുഃഖം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ “ഇത് കടന്നുപോകും” എന്ന് നാം പറയുന്നു. അത് സത്യത്തിൽ ഒരു സമയവാക്യമല്ല, അത് മനസ്സിന് ആശ്വാസം നൽകുന്ന ഒരു സൂത്രവാക്യമാണ്.

സമയം ഇല്ലെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? സമയം എന്ന ആശയം ഇല്ലെങ്കിൽ: എല്ലാം ഇപ്പോൾ മാത്രമായിരിക്കും. വേദനയ്ക്കും സന്തോഷത്തിനും അതിരുകളില്ല, “പിന്നീട് നോക്കാം” എന്ന രക്ഷപ്പെടാനുളള വഴിയുമില്ല. ചുരുക്കത്തിൽ സമയം മനുഷ്യമനസിനെ മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ഭാവന നിർമ്മിത കവചമാണ്.

മനുഷ്യ മനസ്സിന് “ഇപ്പോൾ” എന്നത് വെറും ഒരു നിമിഷമല്ല. അത് അപരിമിതമായ അനുഭവങ്ങളുടെ സംഗമമാണ് — വികാരങ്ങൾ, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ, മരണബോധം, അർത്ഥാന്വേഷണം – എല്ലാം. ഈ സങ്കല്പം പലപ്പോഴും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. കാരണം:“ഇപ്പോൾ” നേരിടുമ്പോൾ ഒഴിഞ്ഞു നിൽക്കുവാൻ ഇടമില്ല, നമുക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്, നമുക്ക് തീരുമാനമെടുക്കണം, നമുക്ക് ജീവിക്കണം.

ഓരോ സംസ്കാരവും സമയത്തെയും പുതുക്കലിനെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു കലണ്ടർ വർഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ കുറിക്കുന്ന ഒരു ഏകപക്ഷീയമായ അതിർത്തിയെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത് ഒരു മാനസിക പരിധിയാണ്, നമ്മൾ സ്വയം മന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടായ ഇടവേളയാണ്: “എന്തോ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം.” വീണ്ടും ആരംഭിക്കാനുള്ള ഈ മനുഷ്യ പ്രേരണ പുരാതനവും സാർവത്രികവുമാണ്. ഈ പ്രേരണയെ മറികടക്കുവാൻ തിരക്കുകൂട്ടാതെ, ജിജ്ഞാസയോടെയും ശ്രദ്ധയോടെയും അത് ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ അവധാനപൂർവ്വ ജീവിതം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു.

പുതുവർഷത്തിന്റെ ആദ്യശ്വാസം

വർഷത്തിന്റെ തുടക്കം മനുഷ്യർക്ക് എപ്പോഴും പ്രധാനമാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളിലും, ആളുകൾ ഈ നിമിഷത്തെ സമയം അളക്കുവാൻ മാത്രമല്ല, അർത്ഥം സൃഷ്ടിക്കുവാനും – ഇടയ്ക്കിടെ വിരാമമിടുവാനും, ചിന്തിക്കുവാനും, വീണ്ടും ആരംഭിക്കുവാനും – പുതിയ വർഷത്തെ വരവേൽക്കുന്നു. പുതുവത്സരം ഒരു മാനസികവും വൈകാരികവുമായ പരിധിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ മന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടായ നിമിഷമായി, “ഒരുപക്ഷേ എന്തെങ്കിലും വ്യത്യസ്തമായി കാണുവാനുള്ള ശ്രമം.”

മനസ്സും സമയവും തമ്മിലുള്ള ഗാഢമായ ബന്ധം ഇവിടെ ആരംഭിക്കുന്നു – സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തുവാൻ തിരക്കുകൂട്ടുന്നതിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ആരംഭിക്കുവാനുള്ള ഒരു പ്രേരണയെ ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ. ലക്ഷ്യങ്ങൾ സജ്ജീകരിക്കുന്നതിനോ, പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കുന്നതിനോ മുമ്പ്, ഈ പുതുവർഷത്തിൽ നമ്മൾ എങ്ങനെ എത്തിച്ചേരുന്നുവെന്ന് താൽക്കാലികമായി നിർത്തി, മനസ്സിലാക്കുവാൻ മനസ്സ് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു, ഈ നിമിഷത്തിൽ നമ്മൾ ജീവിച്ച എല്ലാറ്റിന്റെയും മുദ്ര വഹിച്ചുകൊണ്ട്.

*പ്രതിജ്ഞകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും *

മിക്ക പുതുവത്സര പ്രതിജ്ഞകളും പരാജയപ്പെടുന്നു, ഇതിനുള്ള കാരണം ഇച്ഛാശക്തിയുടെ അഭാവം മൂലമല്ല. നമ്മുടെ പരമ്പരാഗത പ്രതിജ്ഞകളും ആഗ്രഹങ്ങളും അഭിലാഷങ്ങളും ആന്തരിക ഉൾക്കാഴ്ചകളേക്കാൾ ഫലങ്ങളിലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. അവ സ്വയം വിമർശനവും അടിയന്തിരതയും കൊണ്ട് നയിക്കപ്പെടുന്നു, മാറ്റത്തെ ബന്ധത്തേക്കാൾ ദൃഢനിശ്ചയത്തിന്റെ പ്രശ്നമായി കണക്കാക്കുന്നു. “ഞാൻ മികച്ചവനായിരിക്കണം” എന്നത് ഒരു സുസ്ഥിരമായ ആരംഭമല്ല – ഇത് പലപ്പോഴും സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തലായി വേഷം ധരിച്ച സ്വയം ശിക്ഷയുടെ ഒരു രൂപമാണ്.

തീരുമാനങ്ങൾക്കപ്പുറം

പരമ്പരാഗതമായി, പുതുവത്സരം ഭൂരിപക്ഷം പേരും പ്രതിജ്ഞകളിലൂടെയാണ് വരവേൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ നമുക്കറിയാം നമ്മുടെ മിക്ക തീരുമാനങ്ങളും പരാജയപ്പെടുന്നു – നമുക്ക് അച്ചടക്കം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവ പലപ്പോഴും കരുതലിനേക്കാൾ അടിയന്തിരതയിലോ, സ്വയം വിമർശനത്തിലോ വേരൂന്നിയതുകൊണ്ടാണ്. മാറ്റത്തിന് ആവശ്യമായ ആന്തരിക സാഹചര്യങ്ങളെ അവഗണിച്ച് മനുഷ്യരിൽ ഭൂരിപക്ഷം പേരും ഫലങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മുന്നോട്ടുള്ള കഴിവിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നാഡീവ്യവസ്ഥയെ മറികടന്ന് നമ്മൾ ഇച്ഛാശക്തിയെയും ആദർശങ്ങളെയും വൈകാരിക പ്രേരണകളെയും ആശ്രയിക്കുന്നു.

“ഞാൻ മികച്ചവനായിരിക്കണം” എന്നത് സുസ്ഥിരമായ ഒരു ആരംഭമല്ല. നാഡീവ്യൂഹം സമ്മർദ്ദത്തിലാകുമ്പോഴോ, അമിത ആയാസത്തി ലാകുമ്പോഴോ, വ്യക്തമായ ധാരണ, സർഗ്ഗാത്മകത എന്നിവ ചുരുങ്ങുകയും, പരിചിതമായ ശീലങ്ങൾ വീണ്ടും ശക്തി പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എത്ര ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്താലും ഈ ജീവശാസ്ത്രത്തെ ദീർഘകാലം മറികടക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയുകയില്ല. അതിനാലാണ് ജനുവരി പതിനേഴാം തീയതി ലോക പുതുവത്സര തീരുമാനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുവാനുള്ള ദിനം (Ditch New Year’s Resolutions Day) നമ്മൾ വീണ്ടും ആഘോഷമാക്കുന്നത്. സുസ്ഥിരമായ മാറ്റം സമ്മർദ്ദത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് അത് അവബോധത്തിൽ നിന്നുമാണ് ആരംഭിക്കേണ്ടത്.

നാഡീവ്യൂഹവും നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളും

നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ നാം മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത് ആശയങ്ങൾ കൊണ്ടു മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ അവസ്ഥകളിൽ നിന്നുമാണ്. നമ്മൾ അവയെ നിയന്ത്രിക്കുകയോ, ക്രമാതീതമായി സമ്മർദത്തിലാവുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രതിഫലനം, സഹാനുഭൂതി, ജ്ഞാനപൂർവമായ തീരുമാനമെടുക്കൽ എന്നിവയ്ക്ക് ഉത്തരവാദികളായ മസ്തിഷ്ക മേഖലകൾ സജീവമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകപ്പെടുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ, വൈകാരിക സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുവാൻ കഴിയാതെ മനസിൻ്റെയും ശരീരത്തിൻ്റെയും സുസ്ഥിതി നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടും.

നാം ചിന്തിക്കുന്നതിനും, ന്യായവാദം ചെയ്യുന്നതിനും, വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനും വളരെ മുമ്പുതന്നെ, നാഡീവ്യൂഹം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നാമറിയാതെ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങും . അനുദിന ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ഇടപെടലിനെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാതലായ ചോദ്യത്തിന് അത് നിശബ്ദമായി ഉത്തരം നൽകുന്നു: ഞാൻ സുരക്ഷിതനാണോ, അതോ ഞാൻ ഭീഷണിയിലാണോ? ഈ ഉത്തരം നമ്മുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ സ്വരം, പേശികളിലെ പിരിമുറുക്കം, പ്രതികരണങ്ങളുടെ വേഗത, ഒരു മുറിയിലേക്ക് നാം കൊണ്ടുവരുന്ന വൈകാരിക കാലാവസ്ഥ എന്നിവ നിർണ്ണയിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ സ്വരം അഥവ സംസാരം നിയന്ത്രിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളല്ല, നമ്മുടെ നാഡീവ്യവസ്ഥയാണ്.

പ്രതിജ്ഞകൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം അടിസ്ഥാന യാഥാർഥ്യത്തെ അവഗണിക്കുന്നു: നമ്മൾ ആശയങ്ങളിൽ നിന്നും, വികാര സമ്പന്നമായ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നുമല്ല, മറിച്ച് നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ അവസ്ഥകളിൽ നിന്നുമാണ് ജീവിതം പുനർ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും നയിക്കപ്പെടുന്നതും. നമുക്ക് സമ്മർദ്ദമുണ്ടാകുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ധാരണകൾ ഇടുങ്ങിയതും നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ചുരുങ്ങിയതുമാകുന്നു. ഇതുപോലെ നമ്മുടെ നാഡീവ്യൂഹം, വികാരങ്ങൾ, അനുഭൂതികൾ എന്നിവ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ശേഷിയും സർഗ്ഗാത്മകതയും തളരുന്നു. ഏതൊരു ലക്ഷ്യവും പിന്തുടരുന്നതിന് മുമ്പ്, നമ്മുടെ നാഡീയ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുളള അവബോധം പ്രധാനമാണ്. ഇത് പ്രചോദനാത്മക ജ്ഞാനമല്ല – ഇത് നാഡീശാസ്ത്രമാണ്.

ആരംഭിക്കുവാനുള്ള വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വഴി

അവധനത വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യബോധം നമുക്ക് നൽകുന്നു. സ്വയം പരിഹരിക്കുന്നതിനുപകരം, അത് നമ്മൊടുതന്നെ നിരന്തരം സൗഹൃദത്തിലായിരിക്കുവാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതിന്റെ കാതലായ ഭാഗം, അവധാനത, ന്യായവിധിയില്ലാതെ നിമിഷാനുനിമിഷം നമ്മുടെ വികാരവിചാരങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്. ഇത് പുതിയ ഒരാളാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ ഇതിനകം ആരാണെന്നും എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നും എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്.
ഈ രീതിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ, പുതുവത്സരം എന്നാൽ സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തുവാനല്ല, സ്വയം പൊരുത്തപ്പെടുവാനുള്ളതാണ്. “ഞാൻ എന്താണ് നേടേണ്ടത്?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിനുപകരം, “എനിക്ക് എങ്ങനെ ജീവിക്കണം?” എന്ന് നമ്മൾ ചോദിക്കാവാൻ തയ്യാറാവുക എന്നതാണ് ഇതുകൊണ്ട് വിവക്ഷിക്കുന്നത്.
ഈ മാറ്റം സൂക്ഷ്മമാണെങ്കിലും ആഴമേറിയതാണ്.

മാറ്റത്തിന്റെ നാഡീശാസ്ത്രം

നാഢീയ-ജൈവശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ വീക്ഷണത്തിൽ നമ്മുടെ ശരീരമാണ് ആദ്യത്തെ കഥാകാരൻ. നാഡീവ്യൂഹം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, തലച്ചോറിന്റെ സാമൂഹികവും പ്രതിഫലനപരവുമായ കഴിവുകൾ സജീവമായി രംഗത്തു വരുന്നു. ഇതുവഴി ജിജ്ഞാസ, സഹാനുഭൂതി, ക്ഷമ, വഴക്കം എന്നിവയിലേക്ക് നമുക്ക് പ്രവേശനം സാധ്യമാകുന്നു. നാഡീവ്യൂഹം ക്രമരഹിതമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, ശരീരം അതിജീവന തലത്തിലേക്ക് സ്വയമേവ മാറുന്നു. പോരാട്ടം, പലായനം, മരവിപ്പ് അല്ലെങ്കിൽ തകർച്ച എന്നീ തലങ്ങളിലേക്ക് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ ചുരുങ്ങുന്നു. പരസ്പര ബന്ധത്തേക്കാൾ നമ്മൾ സ്വസംരക്ഷണത്തിന് മുൻഗണന നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അവസ്ഥയിൽ, ഉൾക്കാഴ്ചയും നല്ല ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും പലപ്പോഴും പ്രതിപ്രവർത്തനത്തിന് വഴി മറികടക്കപ്പെടുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് സുസ്ഥിരമായ മാറ്റം ഇച്ഛാശക്തി കൊണ്ട് മാത്രം നേടുവാൻ നമുക്ക് കഴിയാത്തത്. കാരണം, നമ്മുടെ ശാരീരിക അടിത്തറയുടെ മുകളിൽ വിവിധ അടുക്കുകൾ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് – വൈജ്ഞാനിക തന്ത്രങ്ങൾ, നിയമങ്ങൾ, സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ, സ്ഥിരീകരണങ്ങൾ – എന്നിവ, ഇവയിൽ ചിലതാണ്. പുതിയ പെരുമാറ്റങ്ങൾ, പ്രതിജ്ഞകൾ ശീലങ്ങൾ എന്നിവ നമ്മിൽ വേരൂന്നാൻ നാഡീവ്യൂഹം ആദ്യം സുരക്ഷ അനുഭവിക്കണം. ഈ അർത്ഥത്തിൽ, നിയന്ത്രണം ഒരു ആഡംബരമല്ല; അത് വളർച്ചയ്ക്ക് ഒരു മുൻവ്യവസ്ഥയാണ്.

നേരെമറിച്ച്, നമ്മൾ വികാരങ്ങളെ നിരീക്ഷണ വിധേയമാക്കുകയും നാഡീവ്യൂഹങ്ങളെ പരിധിയിലാക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ പ്രീഫ്രോണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് സജീവമാകുവാൻ തുടങ്ങുന്നു. ‘അമിഗ്ഡാലയുടെ’ പ്രവർത്തനം മന്ദഗതിയിൽ ആവുകയും ശാന്തമാകുകയും ചെയ്യും. നമുക്ക് വൈകാരിക വഴക്കവും മികച്ച തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുവാൻ കഴിയുകയും ചെയ്യും. അവധാനപൂർവ്വ ജീവിതം ഈ നിയന്ത്രിത അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു – ചിന്തകളെ നിർത്തുകയോ, വികാരങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാക്കുകയോ ചെയ്തുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാൻ നിരന്തരം ശ്രമിക്കുന്നതിനുപകരം, അവ ഉടലെടുക്കുന്ന അവസരത്തിൽ സന്നിഹിതനായിരിക്കുവാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.

തുടരും…..മനുഷ്യർ സമയം കണ്ടുപിടിച്ചത് പ്രകൃതിയെ നിയന്ത്രിക്കുവാനല്ല, പ്രകൃതിയോട് ചേർന്ന് ജീവിക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ്.

ആദിമ മനുഷ്യർ ദിവസം–രാത്രി, സൂര്യോദയം–അസ്തമയം, ഋതുമാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് ക്രമവും ആവർത്തനവും കാണുവാൻ തുടങ്ങി. വേട്ട, കൃഷി, യാത്ര, ചടങ്ങുകൾ—ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് നടത്തുവാൻ ഒരു പൊതുവായ അളവുകോൽ കാലക്രമേണ ആവശ്യമായി. അങ്ങനെ സമയം ഒരു അനുഭവത്തിൽ നിന്നുള്ള ധാരണ ആയി രൂപപ്പെട്ടു.

പിന്നീട് സമൂഹങ്ങൾ വളർന്നപ്പോൾ, വാഗ്ദാനങ്ങൾ, ജോലി, വ്യാപാരം, അധികാരം എന്നിവയ്ക്ക് കൃത്യതയും ഉത്തരവാദിത്വവും വേണമെന്ന് തോന്നി. സമയം അപ്പോൾ ഒരു മാപകമായി മാറി—ഘടികാരവും കലണ്ടറും പിറന്നു.

മാനസികമായി നോക്കുമ്പോൾ, സമയം മനുഷ്യൻ കണ്ടുപിടിച്ചത് അനിശ്ചിതത്വത്തെ സഹിക്കുവാൻ അല്ലെങ്കിൽ മറികടക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ നിമിഷത്തിന്റെ ആഴം ഭയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ അതിനെ ഖണ്ഡങ്ങളാക്കി – “കഴിഞ്ഞത്–ഇപ്പോൾ–വരുന്നത്” എന്ന് അതിനെ വിളിച്ചു. സമയം മനസ്സിന്റെ സൗകര്യത്തിനുള്ള ഒരു രേഖപ്പെടുത്തൽ മാത്രമാണ്.

സമയം എന്നത് വസ്തുനിഷ്ഠമായ യാഥാർത്ഥ്യമല്ല, അതൊരു മാനസിക രേഖ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മാനസിക ഭൂപടമാണ് മാത്രമാണ്. അനുഭവങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തുവാൻ, ജീവിത ഭാരം വഹിക്കുവാൻ, ജീവിതം “കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്ന”താക്കുവാനുളള മനുഷ്യൻ്റെ ഒരു സൃഷ്‌ടി മാത്രമാണിത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ദുഃഖം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ “ഇത് കടന്നുപോകും” എന്ന് നാം പറയുന്നു. അത് സത്യത്തിൽ ഒരു സമയവാക്യമല്ല, അത് മനസ്സിന് ആശ്വാസം നൽകുന്ന ഒരു സൂത്രവാക്യമാണ്.

സമയം ഇല്ലെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? സമയം എന്ന ആശയം ഇല്ലെങ്കിൽ: എല്ലാം ഇപ്പോൾ മാത്രമായിരിക്കും. വേദനയ്ക്കും സന്തോഷത്തിനും അതിരുകളില്ല, “പിന്നീട് നോക്കാം” എന്ന രക്ഷപ്പെടാനുളള വഴിയുമില്ല. ചുരുക്കത്തിൽ സമയം മനുഷ്യമനസിനെ മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ഭാവന നിർമ്മിത കവചമാണ്.

മനുഷ്യ മനസ്സിന് “ഇപ്പോൾ” എന്നത് വെറും ഒരു നിമിഷമല്ല. അത് അപരിമിതമായ അനുഭവങ്ങളുടെ സംഗമമാണ് — വികാരങ്ങൾ, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ, മരണബോധം, അർത്ഥാന്വേഷണം – എല്ലാം. ഈ സങ്കല്പം പലപ്പോഴും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. കാരണം:“ഇപ്പോൾ” നേരിടുമ്പോൾ ഒഴിഞ്ഞു നിൽക്കുവാൻ ഇടമില്ല, നമുക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്, നമുക്ക് തീരുമാനമെടുക്കണം, നമുക്ക് ജീവിക്കണം.

ഓരോ സംസ്കാരവും സമയത്തെയും പുതുക്കലിനെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു കലണ്ടർ വർഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ കുറിക്കുന്ന ഒരു ഏകപക്ഷീയമായ അതിർത്തിയെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത് ഒരു മാനസിക പരിധിയാണ്, നമ്മൾ സ്വയം മന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടായ ഇടവേളയാണ്: “എന്തോ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം.” വീണ്ടും ആരംഭിക്കാനുള്ള ഈ മനുഷ്യ പ്രേരണ പുരാതനവും സാർവത്രികവുമാണ്. ഈ പ്രേരണയെ മറികടക്കുവാൻ തിരക്കുകൂട്ടാതെ, ജിജ്ഞാസയോടെയും ശ്രദ്ധയോടെയും അത് ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ അവധാനപൂർവ്വ ജീവിതം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു.

പുതുവർഷത്തിന്റെ ആദ്യശ്വാസം

വർഷത്തിന്റെ തുടക്കം മനുഷ്യർക്ക് എപ്പോഴും പ്രധാനമാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളിലും, ആളുകൾ ഈ നിമിഷത്തെ സമയം അളക്കുവാൻ മാത്രമല്ല, അർത്ഥം സൃഷ്ടിക്കുവാനും – ഇടയ്ക്കിടെ വിരാമമിടുവാനും, ചിന്തിക്കുവാനും, വീണ്ടും ആരംഭിക്കുവാനും – പുതിയ വർഷത്തെ വരവേൽക്കുന്നു. പുതുവത്സരം ഒരു മാനസികവും വൈകാരികവുമായ പരിധിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ മന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടായ നിമിഷമായി, “ഒരുപക്ഷേ എന്തെങ്കിലും വ്യത്യസ്തമായി കാണുവാനുള്ള ശ്രമം.”

മനസ്സും സമയവും തമ്മിലുള്ള ഗാഢമായ ബന്ധം ഇവിടെ ആരംഭിക്കുന്നു – സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തുവാൻ തിരക്കുകൂട്ടുന്നതിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ആരംഭിക്കുവാനുള്ള ഒരു പ്രേരണയെ ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ. ലക്ഷ്യങ്ങൾ സജ്ജീകരിക്കുന്നതിനോ, പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കുന്നതിനോ മുമ്പ്, ഈ പുതുവർഷത്തിൽ നമ്മൾ എങ്ങനെ എത്തിച്ചേരുന്നുവെന്ന് താൽക്കാലികമായി നിർത്തി, മനസ്സിലാക്കുവാൻ മനസ്സ് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു, ഈ നിമിഷത്തിൽ നമ്മൾ ജീവിച്ച എല്ലാറ്റിന്റെയും മുദ്ര വഹിച്ചുകൊണ്ട്.

*പ്രതിജ്ഞകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും *

മിക്ക പുതുവത്സര പ്രതിജ്ഞകളും പരാജയപ്പെടുന്നു, ഇതിനുള്ള കാരണം ഇച്ഛാശക്തിയുടെ അഭാവം മൂലമല്ല. നമ്മുടെ പരമ്പരാഗത പ്രതിജ്ഞകളും ആഗ്രഹങ്ങളും അഭിലാഷങ്ങളും ആന്തരിക ഉൾക്കാഴ്ചകളേക്കാൾ ഫലങ്ങളിലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. അവ സ്വയം വിമർശനവും അടിയന്തിരതയും കൊണ്ട് നയിക്കപ്പെടുന്നു, മാറ്റത്തെ ബന്ധത്തേക്കാൾ ദൃഢനിശ്ചയത്തിന്റെ പ്രശ്നമായി കണക്കാക്കുന്നു. “ഞാൻ മികച്ചവനായിരിക്കണം” എന്നത് ഒരു സുസ്ഥിരമായ ആരംഭമല്ല – ഇത് പലപ്പോഴും സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തലായി വേഷം ധരിച്ച സ്വയം ശിക്ഷയുടെ ഒരു രൂപമാണ്.

തീരുമാനങ്ങൾക്കപ്പുറം

പരമ്പരാഗതമായി, പുതുവത്സരം ഭൂരിപക്ഷം പേരും പ്രതിജ്ഞകളിലൂടെയാണ് വരവേൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ നമുക്കറിയാം നമ്മുടെ മിക്ക തീരുമാനങ്ങളും പരാജയപ്പെടുന്നു – നമുക്ക് അച്ചടക്കം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവ പലപ്പോഴും കരുതലിനേക്കാൾ അടിയന്തിരതയിലോ, സ്വയം വിമർശനത്തിലോ വേരൂന്നിയതുകൊണ്ടാണ്. മാറ്റത്തിന് ആവശ്യമായ ആന്തരിക സാഹചര്യങ്ങളെ അവഗണിച്ച് മനുഷ്യരിൽ ഭൂരിപക്ഷം പേരും ഫലങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മുന്നോട്ടുള്ള കഴിവിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നാഡീവ്യവസ്ഥയെ മറികടന്ന് നമ്മൾ ഇച്ഛാശക്തിയെയും ആദർശങ്ങളെയും വൈകാരിക പ്രേരണകളെയും ആശ്രയിക്കുന്നു.

“ഞാൻ മികച്ചവനായിരിക്കണം” എന്നത് സുസ്ഥിരമായ ഒരു ആരംഭമല്ല. നാഡീവ്യൂഹം സമ്മർദ്ദത്തിലാകുമ്പോഴോ, അമിത ആയാസത്തി ലാകുമ്പോഴോ, വ്യക്തമായ ധാരണ, സർഗ്ഗാത്മകത എന്നിവ ചുരുങ്ങുകയും, പരിചിതമായ ശീലങ്ങൾ വീണ്ടും ശക്തി പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എത്ര ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്താലും ഈ ജീവശാസ്ത്രത്തെ ദീർഘകാലം മറികടക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയുകയില്ല. അതിനാലാണ് ജനുവരി പതിനേഴാം തീയതി ലോക പുതുവത്സര തീരുമാനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുവാനുള്ള ദിനം (Ditch New Year’s Resolutions Day) നമ്മൾ വീണ്ടും ആഘോഷമാക്കുന്നത്. സുസ്ഥിരമായ മാറ്റം സമ്മർദ്ദത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് അത് അവബോധത്തിൽ നിന്നുമാണ് ആരംഭിക്കേണ്ടത്.

നാഡീവ്യൂഹവും നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളും

നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ നാം മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത് ആശയങ്ങൾ കൊണ്ടു മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ അവസ്ഥകളിൽ നിന്നുമാണ്. നമ്മൾ അവയെ നിയന്ത്രിക്കുകയോ, ക്രമാതീതമായി സമ്മർദത്തിലാവുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രതിഫലനം, സഹാനുഭൂതി, ജ്ഞാനപൂർവമായ തീരുമാനമെടുക്കൽ എന്നിവയ്ക്ക് ഉത്തരവാദികളായ മസ്തിഷ്ക മേഖലകൾ സജീവമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകപ്പെടുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ, വൈകാരിക സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുവാൻ കഴിയാതെ മനസിൻ്റെയും ശരീരത്തിൻ്റെയും സുസ്ഥിതി നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടും.

നാം ചിന്തിക്കുന്നതിനും, ന്യായവാദം ചെയ്യുന്നതിനും, വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനും വളരെ മുമ്പുതന്നെ, നാഡീവ്യൂഹം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നാമറിയാതെ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങും . അനുദിന ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ഇടപെടലിനെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാതലായ ചോദ്യത്തിന് അത് നിശബ്ദമായി ഉത്തരം നൽകുന്നു: ഞാൻ സുരക്ഷിതനാണോ, അതോ ഞാൻ ഭീഷണിയിലാണോ? ഈ ഉത്തരം നമ്മുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ സ്വരം, പേശികളിലെ പിരിമുറുക്കം, പ്രതികരണങ്ങളുടെ വേഗത, ഒരു മുറിയിലേക്ക് നാം കൊണ്ടുവരുന്ന വൈകാരിക കാലാവസ്ഥ എന്നിവ നിർണ്ണയിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ സ്വരം അഥവ സംസാരം നിയന്ത്രിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളല്ല, നമ്മുടെ നാഡീവ്യവസ്ഥയാണ്.

പ്രതിജ്ഞകൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം അടിസ്ഥാന യാഥാർഥ്യത്തെ അവഗണിക്കുന്നു: നമ്മൾ ആശയങ്ങളിൽ നിന്നും, വികാര സമ്പന്നമായ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നുമല്ല, മറിച്ച് നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ അവസ്ഥകളിൽ നിന്നുമാണ് ജീവിതം പുനർ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും നയിക്കപ്പെടുന്നതും. നമുക്ക് സമ്മർദ്ദമുണ്ടാകുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ധാരണകൾ ഇടുങ്ങിയതും നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ചുരുങ്ങിയതുമാകുന്നു. ഇതുപോലെ നമ്മുടെ നാഡീവ്യൂഹം, വികാരങ്ങൾ, അനുഭൂതികൾ എന്നിവ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ശേഷിയും സർഗ്ഗാത്മകതയും തളരുന്നു. ഏതൊരു ലക്ഷ്യവും പിന്തുടരുന്നതിന് മുമ്പ്, നമ്മുടെ നാഡീയ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുളള അവബോധം പ്രധാനമാണ്. ഇത് പ്രചോദനാത്മക ജ്ഞാനമല്ല – ഇത് നാഡീശാസ്ത്രമാണ്.

ആരംഭിക്കുവാനുള്ള വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വഴി

അവധനത വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യബോധം നമുക്ക് നൽകുന്നു. സ്വയം പരിഹരിക്കുന്നതിനുപകരം, അത് നമ്മൊടുതന്നെ നിരന്തരം സൗഹൃദത്തിലായിരിക്കുവാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതിന്റെ കാതലായ ഭാഗം, അവധാനത, ന്യായവിധിയില്ലാതെ നിമിഷാനുനിമിഷം നമ്മുടെ വികാരവിചാരങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്. ഇത് പുതിയ ഒരാളാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ ഇതിനകം ആരാണെന്നും എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നും എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്.
ഈ രീതിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ, പുതുവത്സരം എന്നാൽ സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തുവാനല്ല, സ്വയം പൊരുത്തപ്പെടുവാനുള്ളതാണ്. “ഞാൻ എന്താണ് നേടേണ്ടത്?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിനുപകരം, “എനിക്ക് എങ്ങനെ ജീവിക്കണം?” എന്ന് നമ്മൾ ചോദിക്കാവാൻ തയ്യാറാവുക എന്നതാണ് ഇതുകൊണ്ട് വിവക്ഷിക്കുന്നത്.
ഈ മാറ്റം സൂക്ഷ്മമാണെങ്കിലും ആഴമേറിയതാണ്.

മാറ്റത്തിന്റെ നാഡീശാസ്ത്രം

നാഢീയ-ജൈവശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ വീക്ഷണത്തിൽ നമ്മുടെ ശരീരമാണ് ആദ്യത്തെ കഥാകാരൻ. നാഡീവ്യൂഹം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, തലച്ചോറിന്റെ സാമൂഹികവും പ്രതിഫലനപരവുമായ കഴിവുകൾ സജീവമായി രംഗത്തു വരുന്നു. ഇതുവഴി ജിജ്ഞാസ, സഹാനുഭൂതി, ക്ഷമ, വഴക്കം എന്നിവയിലേക്ക് നമുക്ക് പ്രവേശനം സാധ്യമാകുന്നു. നാഡീവ്യൂഹം ക്രമരഹിതമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, ശരീരം അതിജീവന തലത്തിലേക്ക് സ്വയമേവ മാറുന്നു. പോരാട്ടം, പലായനം, മരവിപ്പ് അല്ലെങ്കിൽ തകർച്ച എന്നീ തലങ്ങളിലേക്ക് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ ചുരുങ്ങുന്നു. പരസ്പര ബന്ധത്തേക്കാൾ നമ്മൾ സ്വസംരക്ഷണത്തിന് മുൻഗണന നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അവസ്ഥയിൽ, ഉൾക്കാഴ്ചയും നല്ല ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും പലപ്പോഴും പ്രതിപ്രവർത്തനത്തിന് വഴി മറികടക്കപ്പെടുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് സുസ്ഥിരമായ മാറ്റം ഇച്ഛാശക്തി കൊണ്ട് മാത്രം നേടുവാൻ നമുക്ക് കഴിയാത്തത്. കാരണം, നമ്മുടെ ശാരീരിക അടിത്തറയുടെ മുകളിൽ വിവിധ അടുക്കുകൾ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് – വൈജ്ഞാനിക തന്ത്രങ്ങൾ, നിയമങ്ങൾ, സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ, സ്ഥിരീകരണങ്ങൾ – എന്നിവ, ഇവയിൽ ചിലതാണ്. പുതിയ പെരുമാറ്റങ്ങൾ, പ്രതിജ്ഞകൾ ശീലങ്ങൾ എന്നിവ നമ്മിൽ വേരൂന്നാൻ നാഡീവ്യൂഹം ആദ്യം സുരക്ഷ അനുഭവിക്കണം. ഈ അർത്ഥത്തിൽ, നിയന്ത്രണം ഒരു ആഡംബരമല്ല; അത് വളർച്ചയ്ക്ക് ഒരു മുൻവ്യവസ്ഥയാണ്.

നേരെമറിച്ച്, നമ്മൾ വികാരങ്ങളെ നിരീക്ഷണ വിധേയമാക്കുകയും നാഡീവ്യൂഹങ്ങളെ പരിധിയിലാക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ പ്രീഫ്രോണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് സജീവമാകുവാൻ തുടങ്ങുന്നു. ‘അമിഗ്ഡാലയുടെ’ പ്രവർത്തനം മന്ദഗതിയിൽ ആവുകയും ശാന്തമാകുകയും ചെയ്യും. നമുക്ക് വൈകാരിക വഴക്കവും മികച്ച തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുവാൻ കഴിയുകയും ചെയ്യും. അവധാനപൂർവ്വ ജീവിതം ഈ നിയന്ത്രിത അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു – ചിന്തകളെ നിർത്തുകയോ, വികാരങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാക്കുകയോ ചെയ്തുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാൻ നിരന്തരം ശ്രമിക്കുന്നതിനുപകരം, അവ ഉടലെടുക്കുന്ന അവസരത്തിൽ സന്നിഹിതനായിരിക്കുവാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.

തുടരും…..